ขอรวบรัดตัดตอนเอาเฉพาะการไปครั้งที่สองนะครับ  เพราะการไปครั้งนี้ผมพยายามเก็บรายละเอียดการเดินทางมาได้มากกว่าการเดินทางครั้งแรก ซึ่งการไปครั้งก็มัวแต่แปลกเส้นทางไปหน่อยเพราะเดินทางจากอุบลฯ ไปยังช่องเม็ก แล้วค่อยไปยังอำเภอนาจะหลวย  แต่ครั้งที่สองนี้เราเดินทางไปยังบ้านของ ต่าย อรทัย เป็นเป้าหมายแรกครับ

เริ่มต้นด้วยการออกเดินทางราวสองโมงเช้าครับ ก่อนเดินทางต้องหาอะไรใส่ท้องก่อน เพราะยึดหลัก "กองทัพเดินทางได้ด้วยท้อง" ตอนแรกก็ครุ่นคิดอยู่ว่าจะกินอะไรดี ฝ่ายหนุ่มกำปอ ผู้ร่วมเดินทาง (เป็นเจ้าของรถและเป็นโชเฟอร์ด้วย) บ่นว่าอยากกินข้าวต้ม ตระเวนหาไปเรื่อย ๆ ไปเจอ เลยนึกได้ว่าไหน ๆ คนกรุงเทพฯ มาเยี่ยมสักที ต้องพาไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ขึ้นชื่อลือชาของอุบลฯ สักหน่อย เลยตรงไปยังร้าน "มิตรสัมพันธ์" รับกันคนละชามด้วยคนเอร็ดอร่อย  เก็บภาพร้านและคนขายเป็นที่ระลึก แล้วก็เดินทางต่อไป

เดินทางไปตามถนน "เขื่อนธานี" มุ่งหน้าไปยังร้าน "กุนเชียงทนายแดง" ร้านที่ขึ้นชื่อของอุบลราชธานีว่ากุนเชียงอร่อย ไม่มีมันปน เพื่อเป็นของฝาก "ยายทองคำ" ยายของน้องต่าย เจ้าของร้านอัธยาศัยดีมากครับ  ต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มน่าประทับใจ ยิ่งเป็นสาวสวย ๆ แล้วทำให้ใจผมไหวหวั่น (ว่าเข้าไปนั่น) หนุ่มกำปอก็เลือกสินค้าไปหลายรายการ ทั้งกุนเชียง หมูหยอง เค็มบักนัด เดินไปจ่ายเงินกับคนสวย (ที่เห็นในภาพ) คนขายก็ใจดีเหลือเกิน แถมมันฉาบด้วยอีก ๑ ถุงใหญ่ (ให้เลือกเอาว่าจะเอากล้วยหรือมัน)

ถึงแล้วครับ บ้านของต่าย  อรทัย สาวนักร้องเสียงใสแห่งอำเภอนาจะหลวย จังหวัดอุบลราชธานี  เมื่อไปถึง  ไม่พบ "ยายทองคำ" ครับ เพราะความประสงค์ครั้งนี้คือไปเยี่ยมยายทองคำ เราพบแต่พี่สาวของแม่ต่าย ท่านบอกเราว่ายายอยู่บ้านตรงข้าม คุยกับแม่ของต่ายอยู่  เนื่องในวันนั้นแม่ของต่ายนำผ้าป่ามาจากกรุงเทพ "ยาย ๆ มีคนมาหา" เสียงของพี่สาวแม่ต่ายเรียกยาย สักพักยายก็เดินข้ามถนนมาครับ (ยังแข็งแรงเหมือนเดิม)

"ยายจำผมได่บ่"  ผมถามยาย ฝ่ายหนุ่มกำปอก็ถามมั่ง "ยายจำผมได้ไหม" ยายเดินเข้าดูหน้าใกล้ ๆ เพราะยายบอกว่าสายตาไม่ค่อยดี "จำได่อยู่" ยายบอก  หลังจากนั่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันพอสมควร  ผมจึงขอรดน้ำขอพรยาย โดยพี่สาวของแม่ต่าย เตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ให้เราพร้อมสรรพ เราสองคนจึงรดน้ำขอพรยาย  และยายก็ให้พรพร้อมผูกข้อมือให้เราทั้งสองคน

ได้เวลาพอสมควร  มองดูนาฬิกาเป็นเวลา ๑๒.๔๐ น. เราก็ถามทางถึงเป้าหมายที่เราจะเดินทางต่อไป  นั่นคือ "อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย" เพื่อจะไปเที่ยวน้ำตกห้วยหลวงหรือบักเตว  และเราก็กล่าวคำลายายและป้าของต่ายไป  โดยให้สัญญาว่าสงกรานต์ปีหน้าจะมาใหม่

(พอแค่นี้ก่อนนะครับ  เหนื่อยแล้ว  อาจจะมาเพิ่มเติมในโอกาสต่อไป  และเดี๋ยวจะมาเล่าบรรยากาศเที่ยวน้ำตกห้วยหลวงหรือบักเตว ต่อครับ)